ทะเลเก่า เล่าเรื่องใหม่

ตอน..สร้างสีสันให้ทะเล สวย+จัดจ้าน

:: ทริปนี้เป็นมหกรรมการไปทะเลครั้งยิ่งใหญ่  ยกกันไปเกือบทั้งโปรดักชั่นสร้างหนัง  ปิดกล้องปุ๊บ  โดดขึ้นรถไปทะเลปั๊บ  ใช้ชีวิตด้วยกัน 30 คน 3 วัน ที่เสม็ด แม่เจ้าโว๊ย  ไม่เค้ยไม่เคยขนกันไปเยอะขนาดนี้  ตลอดเวลาห้าเดือนที่ทำงานด้วยกันมา  เราเตรียมงานและประชุมกันอยู่ในห้องแอร์  เราโทรศัพท์คุยงานกันทุกวัน  วันๆนึงเราทั้งรับและโทรศัพท์นับครั้งไม่ถ้วน  ปัญหาเรื่องงานมีอยู่ทุกวี่วัน  จนไม่แน่ใจว่างานที่ทำอยู่  คือการแก้ปัญหารึอย่างไร  แต่ ณ ช่วงเวลานั้นที่เราอยู่ที่ทะเล  ไม่มีทั้งโทรศัพท์  เครื่องปรับอากาศ  และปัญหา  ตัวมันช่างเบาหวิว หวิว เฮ้อออ!! อิสระเป็นเช่นนี้เอง  ฉันจึงชอบทะเลทั้งรูปธรรมและนามธรรม  ไม่รักก็บ้าแล้ว ว่าม่ะ

ขอบคุณ “นักเขียนด้วยแสง” สำหรับรูปโลโม่  โดยเจ้าหนู Frogeye ผู้ไม่เกรงกลัวน้ำ  เราจึงมีรูปดำผุดดำว่ายในทะเล  ทะเลในวันนั้นช่างสวยจัดจ้านดีชะมัด

พบกันอีกครั้งที่ชายหาด

:: แม้จะอยู่ในช่วงปลายฝนต้นหนาว แต่เรากลับล้ำหน้าไปสู่ฤดูร้อนอันอบอุ่นก่อนใคร  คิดถึงดวงอาทิตย์แดงก่ำที่กำลังจะจมลงทะเล หาดทรายที่อุ่นด้วยเปลวแดด และสายลมเฉื่อยฉิว  และไม่อาจลืมได้ ความทรงจำดีๆระหว่างเรา.. เพื่อนจ๋า น้องเอ๋ย  ทั้งสนุกทั้งมีความสุข  ห้วงยามแห่งการสังสรรค์เฮฮา เราเริงร่าคล้ายกับโลกนี้ไม่เคยมีเรื่องทุกข์ร้อน  ทะเลจึงยังเป็นจุดพักที่ชั้นมักพาตัวเองแวะเวียนไป  คล้ายทะเลเรียกหา เพื่อนๆน้องๆที่รัก สัญญาได้ไหมว่าเราจะมาพบกันอีก  เราจะมาดื่ม กิน และเดินชมทะเลด้วยกันอีก

สู้เขา…ทาเคชิ

หนังใกล้จะฉายแล้ว เด็กๆจึงต้องทำงานกันหนัก เดินสายโปรโมต ด้วยความสามารถที่ตัวเองมีและบทบาทที่ได้รับในหนัง คือ เล่นดนตรี  ถึงแม้คนดูจะบางตา แต่พวกเขาก็ร้องเล่นกันอย่างเต็มที่ โดยไม่ได้คาดหวังว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร บอกให้รู้ว่า ที่ทนเหนื่อยกันมา ก็เพื่อที่จะรอพบกับความรู้สึกนี้  ความรู้สึกที่ได้ “เต็มที่กับชีวิต”  ขอให้สนุกกับการใช้ชีวิตนะน้อง 

สีสันแห่งความสุข…เพื่อคุณ

คุณเคยสนุกไปกับการแต่งแต้มสีสันในรูปแบบนี้ไหม

สโมสรฟุตบอล

:: เคยคิดเล่นๆว่าอยากมีลูกซักโหล  มีครอบครัวใหญ่ๆ ท่าทางจะสนุกดี  มีแต่คนด่าว่าบ้า อ่ะนะ ก็ได้แค่คิด จะมีลูกได้ไง ในเมื่อพ่อมันยังไม่มาขอแต่งงานซักที ฮ่าฮ่าฮ่า (ไม่ได้พาดพิงถึงบุคคลใดบุคคลหนึ่งนะคะ เขียนเพื่อความบันเทิงเท่านั้น)  แต่โลกเรายังมีอะไรให้ฮาอยู่ทุกวี่วัน สวรรค์คงอยากให้ข้าพเจ้าสมหวังฝันเป็นจริง ท่านเลยประทานเด็กฝึกงานมาให้ทีเดียว 18 คน ตั้งเป็นสโมสรฟุตบอลได้สบายๆ มีทั้งตัวจริงตัวสำรอง  เหตุเกิดจากในขณะนั้นเป็นฤดูของการฝึกงาน ประจวบกับที่ออฟฟิศเปิดหนังอยู่ไม่กี่เรื่อง เด็กฝึกงานจึงมาประเดประดังอยู่ที่หนังของข้าพเจ้า เอาล่ะซิ คราวนี้ จะเอาอะไรเลี้ยงกันล่ะเนี่ย แต่ละคนกินข้าวมีเบิ้ล วัยกำลังเติบโตซะด้วย วันๆนึง ถูกเรียก “พี่เอ๋ๆๆๆๆ” เป็นร้อยๆครั้ง  อืม สมใจอยากมั๊ยล่ะ เหมือนมีลูกจิงๆ คนไหนจะอะไรอย่างไง  ต้องรับรู้หมด แล้วในห้องทำงาน (baa5) ถ้าดูดีๆจะเห็นว่ามีทีมงานจริงๆไม่เกิน5คน ที่เหลือเป็นเด็กฝึกงานอยู่กันเต็มห้อง  ฝ่ายเสื้อผ้า ฝ่ายศิลป์ เข้ามาแป๊บๆก็ต้องลี้ภัยไป  คิดซะว่าเกรงจายน้อง ขอเป็นฝ่ายหลบไปเองจะดีกว่า  ชั้นก็บ่นไปตามประสาแม่ขี้บ่นงั้นแหละ!(เออ ทามมายแม่ต้องขี้บ่นด้วย ..หนูไม่ได้ว่าแม่นะค่ะ หนูพูดถึงทั่วๆไป แฮะๆ) จริงๆแล้วชั้นสนุกสนานและมีช่วงเวลาที่ดีมากมาย กับน้องๆฝึกงานชุดนี้  ที่สำคัญ ทำให้ชั้นรู้ว่า ถ้ามีลูกเป็นโหล จะเป็นอย่างไง อย่างน้อยก็ได้สัมผัสความรู้สึกนั้นมาช่วงเวลาๆนึง บอกได้คำเดียวว่า “เป็นช่วงเวลาที่วิเศษจริงๆ” 

ทีมฟุตบอล baa5 ยูไนเต็ด